Pojęcie polityki żywnościowej obejmuje i pasuje:
- wytwórczość rolniczą
- produkcję przemysłu rolno-spożywczego
- produkcję gałęzi przemysłu, produkującego środki produkcji dla rolnictwa oraz przemysłu spożywczego
- wkład handlu w wartość produktów żywnościowych
- produkcję innych działów i gałęzi gospodarki proporcjonalną do przepływów dóbr materialnych i usług do rolnictwa oraz przemysłu spożywczego.
Polityka żywnościowa jest oddziaływaniem na rozwój sfery gospodarczej zajmująca się bezpośrednio lub pośrednio gospodarką żywnościową.
Celem polityki żywnościowej jest osiąganie rozmiarów, struktury i standardów produkcji żywności społecznie akceptowanych. Jej celem jest także wzrost globalnej jak i cząstkowej efektywności gospodarowania czynnikami produkcji.
Spis treści |
edytuj Funkcje polityki żywnościowej
- ocena warunków społeczno-gospodarczych funkcjonowania gospodarki żywnościowej
- rozpoznanie barier czynników hamujących i zagrożeń
- projektowanie polityki żywnościowej państwa jako integralnego fragmentu strategii rozwoju gospodarczej
- projektowanie struktury przestrzennej gospodarki żywnościowej
- kształtowanie formalnoprawnych warunków
- rozwój gospodarki żywnościowej
- gromadzenie państwowych rezerw żywnościowych
- podejmowanie działań interwencyjnych wynikających z sytuacji na rynku
- podejmowanie decyzji o zakazie produkcji uciążliwej dla środowiska
edytuj Instrumenty polityki żywnościowej
- Formalnoprawne:
- stosunki cywilnoprawne
- ochrona ziemi i zasady zmiany charakteru jej użytkowania
- normy środowiska
- normy jakościowe produktów
- ubezpieczenia materiałowe
- normy budowlane
- ekonomiczne:
- bezpośrednie działanie gospodarcze
- prowadzenie i finansowanie działalności badawczo-naukowej
- inwestycje restrukturyzacyjne, związane z konfliktem ekologicznym, z rozwojem obrotu i przetwórstwa rolniczego
- gromadzenie rezerw żywności i skup interwencyjny nadwyżek
- polityka współpracy z zagranicą, występując jako podmiot kontraktów międzynarodowych
Instrumenty rynkowe:
- oddziałujące na podaż produktów żywnościowych:
- skup nadwyżek rolnych
- ustalanie kwot rynkowych dla producentów
- ograniczanie areału upraw przez premiowanie rolników za rezygnację z uprawiania części ziemi
- regulowanie terminów skupu
- ustalanie norm jakościowych produktów dopuszczanych do obrotu
- wspieranie technologii zmieniających przeznaczenie surowców rolnych
- udzielanie pożyczek pokrywających koszty przetrzymywania produktów u rolnika
- zamawianie u rolnika produkcji o określonej ilości, jakości i terminie dostawy
- regulowanie importu za pomocą ceł
- oddziałujące na popyt produktów żywnościowych:
- subsydiowanie eksportu żywności w razie nadprodukcji
- kontyngentowanie wywozu w razie obaw o zaspokojenie popytu wewnętrznego
- regulowanie eksportu za pomocą ceł
- dofinansowanie konsumpcji żywności grup najuboższych
- instrumenty związane z cenami produktów żywnościowych
Instrumenty pozarynkowe:
- subsydia bezpośrednie dla rolników, wyrównujące różnicę między cenami gwarantowanymi a niższymi cenami rynkowymi
- subsydia pośrednie, będące dopłatami do cen środków produkcji
- dostosowanie warunków kredytowania rolników
edytuj Zobacz też
- polityka ekonomiczna
- ekonomia polityczna
- rynkowe otoczenie producenta żywności
- bezpieczeństwo żywnościowe
edytuj Bibliografia
- "Polityka gospodarcza", B. Winiarski